But watching you stand alone, all of my doubts, suddenly goes away somehow.

A week before February 2, every time I remember the way he first stared at me, I feel something different, I experience chills. Di ko na alam kung ano pang salita ang makakapag-describe sa kung ano ang mararamdaman ko. Lagi nalang, all the time. Nabasa niya na kaya yung retreat letter ko sa kanya? Sana talaga hindi, woooo. Sana di nila naibigay, sana na-misplace niya, or kahit ano, basta sana di niya nabasa. Nakakakaba. =)) Kanina kasi pagbaba namin nung break, andun sila. Tas ung paakyat na kami, yung isa niyang classmate sabi, “Nasan na yung retlet ni Stephen?”, tas si Stephen naman nakangiti lang sakin, tas parang may sinasabi yung mata niya. Ay ewan ko, or ano lang yun? Haha. Sana sa Feb. 17, sa prom, ay nako, kahit isang sayaw lang. *feelingera forever* :))

(c) ate Jenelle|oreoblizzard